Nextriv Sense CO₂

Do czego służy

Dwutlenek węgla to najcichszy złodziej produktywności: nie śmierdzi, nie szczypie w oczy, a już przy stężeniach powyżej ok. 1000 ppm zaczyna odbierać koncentrację uczniom, pracownikom i gościom. Optymalna strefa dla pracy umysłowej to 400–800 ppm — i prawie żadna sala konferencyjna pod koniec spotkania się w niej nie mieści. Nextriv Sense CO₂ powstał, by tę niewidzialną zmienną pokazać ludziom prosto: zieloną, żółtą lub czerwoną diodą na ścianie i emotikoną na papierowym ekranie.

Sercem urządzenia jest optyczny pomiar CO₂ w technologii NDIR — w przeciwieństwie do tanich sensorów elektrochemicznych nie starzeje się i nie dryfuje, a w trakcie eksploatacji można go kalibrować. Wokół niego: pomiar temperatury i wilgotności tej samej klasy co w Sense Display (±0,2 °C / ±2 % RH), ekran e-ink z trendem CO₂ i znacznikiem ostatniej aktualizacji oraz wieloletnia praca na wymiennych bateriach. Jeden czujnik zamyka trzy parametry komfortu.

Najwięcej zarabia tam, gdzie steruje wentylacją na żądanie: zamiast wietrzyć „na zapas" według harmonogramu, budynek wietrzy wtedy, gdy CO₂ realnie rośnie. To przepis na zdrowsze sale i niższe rachunki jednocześnie — stężenie CO₂ działa przy okazji jako pośredni wskaźnik obecności ludzi, więc te same dane wspierają analizę wykorzystania sal.

Konfiguracja to jedno przyłożenie smartfona (NFC), a zdalna rekonfiguracja pozwala zarządzać flotą setek czujników bez zdejmowania ich ze ścian. Dwa warianty pozwalają przy tym dobrać urządzenie do roli: tam, gdzie powietrze mają widzieć ludzie, pracuje wersja z ekranem; w strefach technicznych wystarczy dyskretna wersja z diodą.

Sceny użycia

• Kompleks uzdrowiskowy: czujniki spięte z automatyką HVAC w kilku budynkach naraz — komfort gości rośnie, a zużycie energii spada, bo wentylacja przestaje pracować w pustych strefach. Tak wygląda jedno z opisanych wdrożeń tej klasy urządzeń w Chorwacji.
• Biblioteka uniwersytecka: ponad 200 miejsc do nauki na kilku piętrach pod ciągłym nadzorem jakości powietrza — uczelnia łączy dane o CO₂ z analityką zajętości, by lepiej gospodarować czytelniami (wdrożenie referencyjne w Hongkongu).
• Programy społeczne: czujniki w mieszkaniach rodzin dotkniętych ubóstwem energetycznym monitorują CO₂, temperaturę i wilgotność — dane pomagają obniżać koszty ogrzewania bez pogarszania zdrowia mieszkańców. Scenariusz sprawdzony w Walencji i pięciu innych miastach Europy.
• Obiekty rozproszone i trudno dostępne: łączność radiowa dalekiego zasięgu i lata pracy na baterii czynią serwis praktycznie zbędnym — czujniki tej klasy optymalizują wietrzenie nawet w obiektach na wyspach Pacyfiku.
• Nowoczesne biuro: dane CO₂ połączone z czujnikami obecności tworzą „czujące biuro" — wentylacja i rezerwacje sal reagują na rzeczywiste, a nie deklarowane wykorzystanie przestrzeni.
• Siłownia i studio fitness: pomiar CO₂ pilnuje świeżego powietrza w godzinach szczytu — trening w przewietrzonej sali to lepsze wyniki i mniej skarg klientów.

Najważniejsze funkcje

• Optyczny pomiar CO₂ (NDIR) — technologia, która się nie starzeje; możliwość kalibracji w trakcie eksploatacji.
• Emotikona na ekranie: uśmiechnięta, neutralna lub smutna mina — ocena powietrza zrozumiała dla dziecka w klasie i gościa w hotelu, bez znajomości „ppm".
• Dioda „świateł drogowych" (zielona/żółta/czerwona) — wariant bez ekranu też komunikuje stan powietrza na miejscu.
• Ekran e-ink 2,13″ z trendem CO₂, dużą czcionką i znacznikiem ostatniej aktualizacji — wiadomo nie tylko „ile", ale i „kiedy zmierzono".
• Konfiguracja przyłożeniem smartfona (NFC) + zdalna rekonfiguracja — flota setek czujników bez zdejmowania ze ścian.
• Inteligentny tryb ekranu i hibernacja — energia idzie w pomiary, nie w wyświetlanie tego samego.
• Bufor pomiarów z retransmisją po przerwie łączności — ciągłość danych do raportów i audytów.
• Alarmy progowe (np. 1000 ppm) — sygnał do przewietrzenia bez patrzenia w aplikację.
• Dwa warianty: z ekranem (komunikacja z ludźmi) i bez (dyskrecja, dłuższa praca na baterii).

W systemie Nextriv

W platformie Nextriv na każdą metrykę — CO₂, temperaturę i wilgotność — można ustawić po cztery progi: dwa ostrzegawcze i dwa krytyczne. Typowy układ dla klasy szkolnej to ostrzeżenie przy 800 ppm i alarm krytyczny przy 1200 ppm; powiadomienia docierają kanałem, który zespół naprawdę czyta — e-mailem, SMS-em, web pushem, na Discordzie, w MS Teams albo webhookiem. Reguły powiadomień można zawęzić do wybranych czujników, lokalizacji czy poziomów ważności, a godziny ciszy chronią przed nocnymi alertami o niskim priorytecie. Czujnik, który zamilknie na dwukrotność interwału raportowania, zostaje oznaczony jako offline — platforma odróżnia „powietrze jest dobre" od „nie mamy danych". Niepotwierdzony alarm polityka eskalacji przekaże kolejnemu odbiorcy.

Pulpity z blisko 20 typami widgetów pokazują bieżące stężenia, trendy i porównania między salami; raporty PDF i eksporty XLSX/CSV dokumentują komfort dla dyrekcji, najemców lub organu prowadzącego. Historia pomiarów sięga nawet 5 lat.

Typowe wdrożenia

• Szkoły: czujnik w każdej klasie — nauczyciel widzi sygnał do przewietrzenia na ekranie, administracja dostaje raporty z całego budynku.
• Biura i budynki: dane CO₂ sterują wentylacją pięter i pomagają zarządzać rezerwacjami sal na podstawie rzeczywistego użycia.
• Hotele i wellness: monitoring komfortu w pokojach i strefach zabiegowych z jednoczesną optymalizacją zużycia energii.
• Ochrona zdrowia: poczekalnie i gabinety monitorowane pod kątem duszności i przepełnienia.